I have tried to organize my lecture around four points. First of all, I would like to work on some technical terms about agriculture and agricultural extension and education by a brain storming method. Thus, I will address the subject of roles and competencies in HAE. Secondly, we will discuss about some world wide challenges and problems faced to HAE system. Finally, I would like to discuss about my research which is doing now and give you some conclusions from the results of my research in this regard.

 Terminology of agricultual and extension education

 Extension: use of communication of information to help people from sound opinions and make good decisions(Van den Ban & Hawkins, 1996).

Extension is a professional communication intervention deployed by an institution to induce change in a voluntary behavior with a persumed public or collective utility(Rolling,1988)

Extenstion is a series of embeded communicative interventions that are meant,among others,to develop and or induce innovations which supposedly help to resoulve problematic situations(Leeuwis & Van den Ban,2004).

Agricultural extension: assistance to farmers to help them to identify and analyze their production problems and to become aware of the opportunities for improvement(Adams, 1982). Agricultural extension was once known as the application of scientific research and new knowledge to agricultural practices through farmer education. The field of extension now encompasses a wider range of communication and learning activities organised for rural people by professionals from different disciplines.

Communication is the process by which messages are transferred from a source to a receiver.

Innovation is an idea,practice, or object perceived as a new by an individual.

Diffusion is a special type of communication. Diffusion is the process by which innovations spread to the members of a social system.

Social change is the process by which alteration occurs in the structure and function of a social system. For example: establishing a village council,adoption a new technology.

Appropriate technology: a concept that recognises the importance of matching the design of technology to the resources and culture of the user.

Participation: people's involvement in decision-making processes, in implementing programs, their sharing in the benefits of development programs and their involvement in efforts to evaluate such programs" (Cohen and Uphoff, 1979 ).

Sustainability: integrates three main goals, environmental health, economic profitability, and social and economic equity.

Sustainable agriculture: the ability of farming system to continu into the future,which allows preserving the ability to farm and produce food into the future,whithout reducing the options avaiable for following generations(Park & Seaton,1996).

Sustainable Agriculture describes an agricultural system that is simultaneously ‘‘economically viable, environmentally sound, socially just.

Monoculture: a method of growing only one crop at a time in a given field

Polyculture: is agriculture using multiple crops in the same space

Organic farming is a form of agriculture that relies on crop rotation, green manure, compost, biological pest control, and mechanical cultivation to maintain soil productivity and control pests, excluding or strictly limiting the use of synthetic fertilizers and synthetic pesticides, plant growth regulators and hormones, livestock feed additives, and genetically modified organisms.

Globalization: process of combination of economic, technological, sociocultural and political forces into  a single society or global ones. Globalization is often used to refer to economic globalization, that is, integration of national economies into the international economy through trade, foreign direct investment, capital flows, migration, and the spread of technology.

Participatory rural appraisal (PRA) is an approach aims to incorporate the knowledge and opinions of rural people in the planning and management of development projects and programs.

Participatory technology development (PTD): This approach involves collaboration between researchers and farmers in the analysis of agricultural problems and testing of alternative farming practices. The approach is related to learning and innovation about sustainable agriculture.

Farming systems research and extension(FSRE), an approach that introduces social-economic issues into organizations by researchers and also promotes the idea on 'on-farm' trials.

Agricultural knoweledge and information system(AKIS): a system of interactions between agricultural organizations and persons, engaged in such processes as the generation, transformation, transmission, storage, retrieval, integration, diffusion and utilization of knowledge and information in agriculture to support decision making, problem solving and innovation in a given country’s agriculture (Roling,1990).

Indigenous technical knowledge: a concept that recognized the importance of local expertizing, cultural beliefs and values, and traditional wisdom.

Agricultural biodiversity is a form of general biodiversity including all cultivated varieties, i.e. modern varieties and farmer’s or traditional varieties.

Agroecology  is the science of applying ecological concepts and principles to the design, development, and management of sustainable agricultural systems.

Hydroponics is a method of growing plants using mineral nutrient solutions, without soil

local knowledge: a locally deriven understanding based more on experience and real wordl observation(a dynamic process of acquisition and integration of contemporary information and experience) (antweiler,1998;walker,1999)

Curriculum: a list of courses offered in a school and learning experiences of students(Talbet et al. 2005).The curriculum refers to the contents and purpose of an educational program together with their organization(Walker, 1990)

Curriculum development: an art requiring application of principles to unique programs and local situations.a part of curriculum development is the preparation of courses of study(Talbet et al. 2005).

Higher education (Post-secondary or tertiary education)  is education that is provided by universities, colleges, and other collegial institutions that award academic degrees.

Vocational agricultural education: as systematic instruction in agriculture at the elementary, secondary, postsecondary, or adult level for the purpose of preparing persons for initial entry or reentry into occupation in agriculture(Phipps & Osborne,1988).

Informal education is a general term for education outside of a standard school setting. It can refer to various forms of alternative education.

Supervised operational education(SOE): A system for students to apply the knowledgw and skills learned at educational institutes to real-life situations.

Competencies are defined as a dynamic combination of knowledge,skills, abilities and attitutes required by a person to carry out  defined tasks at a high level of excellence (Ryan,2006)

Learning outcomes  are formulated by academic staff and are statements of what a learner is expected to know, understand and or be able to demonstrate after completion of learning(Ryan,2006).

Experiential education is a philosophy of education that focuses on the transactive process between teacher and student involved in direct experience with the learning environment and content.Experimental education refers to hands-on learning.

Educational need assessment is a process for identifying the gaps  between what actually is learned and what should be learned by students.

Competency-based education means an educational system, in which students learn to be experts in performing relevant skills and tasks for specific occupations.

 2. Role of agricultural higher education institutes in agricultural development

 Generate and disseminate new knowledge, information and technology

A systematic application of current technology and agricultural knowledge with the participation of the farming community

Train farmers, extension workers, agricultural teachers and researchers

Increase or maintain agricultural productions on a sustained basis

Prepare the graduates for responsible positions in society

provide professional and technical education for rural development

Use of university resources in different situations of economic and community:

3.What competencies are needed by agricultural graduates

Agricultural graduates need to possess different requisite characteristics. According to dlamini & dlamini (2005) the most important characteristics for agricultural gradates are:

(1) Personal attributes (motivation, confidence, leadership ability and dedication);

(2) Professional/Technical skills (production, processing, food handling and research skills; team work ability ; workshop and laboratory skills);

(3) Business and economics knowledge (e.g. accounting, budgeting, marketing, and quantitative skills, report writing, global trends, financing, and industrial relations knowledge).

(4) communication ability (listening skills, reading skills, writing skills, public speaking skills, and information technology use skills);

 (5) application behavior (scientific, able to teach others,  adaptive to different work situations);

 (6) Agricultural experience (e.g. farm, industry, and business)

 (Dlamini & Dlamini 2005 ).

Social skills such as  communication, leadership skills as well as understandings of other cultures and people are important for agricultural students to possess in this highly interconnected world (Bruening and Shao 2004, 262).

in Egypt, Vreyens and Shaker (2005) indicated the following skills as having high importance though being ranked low by graduates: the ability to analyze information, speak effectively with a target audience, to apply problem-solving skills, apply time management skills, develop a basic budget, computer skills, evaluate the competitive environment and identify opportunities.

shahbazi and alibeigi (2006) revealed that to meet demands of job markets and expectations of managers in different agricultural sectors, agricultural graduates should acquire seven important competencies including: communication, professionalism, problem-solving, career ethics in agriculture, moral, administrative and management skills.

4.Challenges and constraints facing agricultural graduates regarding employment

the reasons for graduates’ unemployment in Iran :

Major challenges of agricultural education in developing courtiers that have been identified by FAO (1997) at all levels are:

• The  governmental limitations close dependency on government, insufficiency of governmental funding

•  few links between the agricultural institutions and their socio-economic and cultural environment
• local needs and problems are not being considered;

• The urban origin of agriculture students
• The  gap between agricultural education and rural world 

• irrelevancy between introducing new topics into agricultural education

Some socio-psychological factors:

Job searching , career self-efficiancy, career identity awareness, social support, social networking support, capital support, having a strong goal and commitment, Self-esteem(self-confidence), Proactive personality(initiative), boundaryless mindset(creative)

5. solutions to improve emplyment situations of the agricultural graduates

1. Link university programs to labor market

2 Adjust university competencies for employability

3 Upgrade quality of teaching programs and methods

4. Developing new strategies for Increasing Job Opportunities

5. Use the approach Competency Based-Education

Suggestions

From the problems and constraints presented above, some strategies and policies are suggested in support of the research questions:

Promote agricultural education programs which are job-oriented and meet the actual needs of the communities, the regions and the country.

Meet the needs of the private sector and preparing students for entrepreneurship.

Support and promote agreements and cooperation/coordination at inter-institutional and international levels, particularly in exchange of faculty members, students, information and experiences.

Place a greater emphasis on developing more relevant curriculum, improving the quality of instruction and promoting better institutional management.

Address local needs and adapt curricula to employment needs

Promote linkages between universities, research centers and labor markets for the creation of sub-regional or regional networks,

Support and encourage policies for employment of women agricultural graduates.

 

۱)      توجه و تمرکز مراکز دانشگاهی جهت طی کردن دورۀ کارآموزی دانشجویان به صورت عملی در مزارع -

۲)      تشویق صاحبان مزارع و حمایت مالی از آنها در آموزش دانشجویانی که دورۀ کارآموزی را طی می کنند-

۳)      از دانشگاهیان برای برنامه ریزی در کارها استفاده شود و از افراد فعال در بازار کار برای برنامه ریزی در دانشگاهها-

۴)      دانشجو قبل از اتمام دوره تحصیلی به مدت یک سال کاری در بازر کار فعالیت کند-

۵)      دانشگاهها محل مراجعه افراد شاغل در بازار کار شود به نوعی جلسات اتحادیه ها و سندیکاها در دانشگاه برگزار شود-

۶)      دانشگاه ازلاك خود بيرون آمده ، درسياستگذاريهاي كلان به ارتباط بين دانشگاه و بازاركاراهميت داده شود. ازدانشجويان به صورت اجباري درطرحهاي بازاركار استفاده نمود-

۷)  بدست گرفتن انجام كارهاي تحقيقاتي توسط دانشگاه ها-

۸)  ايجاد دفاتر ارتباط مستقيم كشاورزان و كارشناسان در دانشكده هاي كشاورزي-

۹)  انجام وره هاي كارورزي وكارآموزي با نظارت اساتيد ودر صحراومزرعه-

۱۰)  انجام پژوهش هاي كاربردي -

۱۱)  انتخاب موضوع هاي پژوهشي متناسب با نيازهاي جامعه و شرايط هر كشور-

۱۲)  توجه به نتايج پژوهشي در برنامه ريزي هاي كلان و خرد-

۱۳)  ايجاد رشته هاي جديد.مورد بازاركار نياز-

1۴)  ايجاد امكان كارآموزي براي دانشجويان در بخش هاي دولتي -

1۵)  ايجاد ارتباط دانشگاه با موسسات توليدي خصوصي در كشاورزي-

1۶)  استفاده ار فارغ التحصيلان در رشته هاي مرتبط در بخشهاي دولتي -

۱۷)  پذیرش دانشجو بر اساس نیاز یازار کار-

۱۸)  تربیت دانشجو بر اساس نیاز بازار کار-

۱۹)  تحصیل پاره وقت دانشجو در حین تحصیل و با انگیزه کسب درآمد و آینده شغلی مناسب-.

۲۰)  ايجاد شبكه اطلاع رساني مشترك و هماهنگ-

۲۱)  ايجاد سازوكار ايجاد نياز در بازار كار جهت سفارش تحقيق به بخش دانشگاه-

۲۲)  تربيت فارغ التحصيلان مورد نياز بخش اجرا-

۲۳)  ارتباط بیشتر جهاد کشاورزی و دانشگاهها -

۲۴)  اطلاعات عملی بیشتر فارغ التحصیلان -       

2۵)  مجوز شرکتهای ترویجی فقط به ترویجیها نه رشته های دیگر کشاورزی-

2۶)  ایجاد یک سازمان که آنها را به یکدیگر ارجاع دهد.-

۲۷)  استفاده از بازار کار جهت واحدهای عملی دانشجویان.-

۲۸)  به روز شدن اطلاعات بازار کار از سوی استادان دانشگاه-

۲۹)  تشکيل نهاد ها يا سازمان هايي که دو گروه بتوانند از نزديک با نيازها ی هم آشنا شوند-

۳۰)  ايجاد همكاري و هماهنگي بين متوليان ترويج در سازمان ها و ادارات دولتي و اساتيد و دانشجويان -

3۱)  حمايت دولت از تعاوني ها و شركت هاي خصوصي -

3۲)  شركت دادن دانشجويان در طرح ها و پروژه هاي سازمان ها و ادارات دولتي( شهرداري )-

3۳)  ارایه دستورالعمل یا بخشنامه ای برای قانونمند کردن ارتباط بین مراکز دانشگاهی و بازار کار-

3۴)  داشتن نماینده ای از دانشگاه در مراکز بازارکارو بالاعکس و همکاری و هماهنگی بین این دو مرکز-

 

1) کمبود تخصص کافی در انجام امور کشاورزی توسط فارغ التحصیلان رشتۀ ترویج 2) باور نداشتن ترویج در رده های سطح بالا نظیر مدیران و وزیران 3) داشتن اطلاعات پراكنده 4) داشتن اطلاعات كم و مهارتهاي كم در زمينه هاي مختلف علوم كشاورزي 5) دانشجویان گرایشهای دیگر رشته های کشاورزی در بخش ترویج مشغول بکار هستند 6) دانشجويان ترويج دربخش غيردولتي به علت ناكافي بودن مهارتهاي تخصصي (زراعت و...) ودربخش دولتي به علت عدم توانايي دربه كارگيري مهارتهاي آموخته شده ترويجي با مشكل وسرخوردگي مواجه شده مجبوربه كسب اطلاعات دربخش هاي ديگر ميباشند. 7) به علت عدم توجه به اثرات آموزش درافزايش عملكرد و آگاهي كشاورزان اين واحد متأسفانه دربخش دولتي هرروزه با خيل بيشماري از كارمنداني روبروست كه به علت كارسخت و عدم تفقد مسئولين به اين امر درخواست انتقال به واحدهاي ديگر را دارند . 8) ترويج بس كاري مشكل بوده نيازبه توانايي دربرنامه ريزي و بازخورد جهت اطلاع عموم ازنتايج واثار آن دارد. 9) ناشناخته بودن این رشته در سازمانها و ادارات 10) عدم شناخت(حتي به صورت كلي)مسئولين ومديران رده هاي پايين ومياني از نقش ورسالت ترويج 11) عدم حمايت از كار آزاد فارغ االتحصيلان ترويج درزمينه هاي مختلف ترويج وآموزش 12) نداشتن سرمايه كافي براي خوداشتغالي و عدم حمايت دولت 13) وجود قوانين و مقررات نامناسب و بسيار محدود كننده براي شروع كسب و كار مستقل 14) عدم همكاري و حمايت از فارغ التحصيلان براي راه اندازي كسب وكارهاي جديد توسط دولت و بانك ها و ديگر شركت هاي خصوصي 15) عدم همكاري اساتيد با بازار كار و دانشگاهها 16) تعداد پذیرش دانشجویان ترویج دردانشگاهها ریادترازحدنیازاست 17) مهارت نداشتن در بخش هاي تخصصي كشاورزي مانند باغباني، زراعت و .... 18) نداشتن امكان اشتغال در بخشهاي خصوصي 19) نداشتن امكان كارآفريني به نداشتن يك مهارت مشخص 20) مشخص نبودن جايگاه ترویج در بین سایر رشته های کشاورزی 21) کم بودن مهارتهای عملی فارغ التحصیلان ترویج نسبت به سایر رشته ها 22) واگذاری کارهای ترویجی به فارغ التحصیلان غیر ترو.یجی 23) عدم ایجاد اشتغال پاره وقت مرتبط با رشته تحصیلی همزمان با تحصیل. 24) رشته تحصیلی ترویج انگیزه لازم را برای آینده شغلی مناسب ایجاد نمی کند. 25) در دوران تحصیل روابط دانشجویان با اساتید رسمی و خشک (مخصوصاً در دوران لیسانس) است 26) مغفول ماندن خواسته ها و مسائل و نیازهای دانشجویان) برخی اساتید وظیفه دانشجو را فقط درس خواندن می دانند( 27) بها ندادن سياستگزاران و برنامه ريزان به رشته ترويج و آموزش كشاورزي در ايران 28) وجود سوگيري ها و جهت گيري ها در اشتغال و استخدام افراد 29) شان پايين رشته كشاورزي در كشور 30) نبود سازوكارهاي شناسايي و معرفي فرصت هاي شغلي جديد در بخش كشاورزي 31) عدم وجود مهارت هاي كارآفريني در فارغ التحصيلان 32) بیکاری استهلاکی، یعنی افرادی با تخصص دیگر به جای متخصص ترویج کار می کنند. 33) نیاز به متخصص ترویج در نزد مسئولان رده پایین با اهمیت جلوه نمی کند. 34) برنامه ها از بالا به پایین است و نیازی به کشف مشکلات کشاورزان نیست و خلاء کارشناس ترویج حس نمی شود. 35) نداشتن سرمايه کافی برای ايجاد خوداشتغالی 36) عدم حمايت دولت و موانع بوروکراسی 37) كمبود اعتبارات مالي و سرمايه كافي جهت ورود فارغ التحصيلان به بخش خصوصي 38) عدم همكاري اساتيد با دانشجويان درزمينه اشتغال 39) عدم داشتن علاقه و انگيزه كافي دانشجويان ترويج 40) در سیاستهای کلان رشته ترویج کشاورزی جایگاه مشخصی ندارد. 41) عدم همکاری شرکتهای دولتی در دادن اطلاعات جهت امجام طرحهای تحقیقاتی 42) عدم همکاری شرکتهای خصوصی در انتقال.تجارب به افراد مبتدی عوامل فوق رامیتوان درچندموردزیرخلاصه کرد: 1) محدودیتهای نگرش منفی و عدم شناخت مدیران رده بالا نسبت به ترویج وفعالیتهای ترویجی 2) محدودیتهای پایین بودن سطح مهارتهای فنی وعملی دانش آموختگان ترویج درزمینه کشاورزی 3) محدودیتهای مربوط به تئوری بودن برنامه های درسی دانشگاهی وعدم ارتباط آن با بازار کار 4) محدودیتهای بکارگیری افراد فاقد تخصص ترویج درپستهای ترویجی 5) محدودیتهای کارآفرینی وخوداشتغالی 6) محدودیتهای ورود دانش آموختگان به بخش خصوصی 7) محدودیتهای عدم تناسب بین تعداد دانش آموختگان و مشاغل موجود 8) محدودیتهای در برنامه ها ی دولت 9) محدودیتهای در عدم ارتباط بین دانشگاه و بازارکار 10) محدودیتهای عدم انگیزه نسبت به آینده شغلی ترویج 11) محدودیتهای عدم تبیین جایگاه ترویج 12) محدودیتهای شهری بودن دانش آموختگان

كشور آلمان از 16 ايالت تشكيل شده است كه در هر كدام نظام ترويج كشاورزي بصورت مستقل عمل مي‌كند ولي از نظر قانوني ملزم به تدوين خط مشي‌هاي خود مطابق ضوابط و مقررات دولت مركزي و اتحاديه اروپا مي باشد. كشور آلمان در مديريت خدمات ترويجي تاريخچه و سابقه درازي دارد، ‌قبل از اتحاد دو آلمان سياستها و خط مشي هاي ترويج كشاورزي در راستاي حمايت از بخشهاي محرومتر كشاورزان و مصرف كنندگان بود بدين صورت كه اولويت فعاليت هاي ترويج در راستاي افزايش توليدمحصولات كشاورزي باارائه خدمات ويژه به كشاورزان و عرضه آن به بازاربا قيمت ارزان قرار داشت. سازمان ترويج دولتي در اين خصوص بصورت سلسله مراتبي وبروكراتيك عمل نموده واز اين نظر هزينه هاي گزافي را به دولت تحميل مي‌نمود از طرف ديگر جوابگوي نيازهاي واقعي اكثريت كشاورزان و مردم نبود. نياز به توليد پايدار محصولات كشاورزي و توجه به مسايل زيست محيطي همچنين عدم كارآئي ساختار قبلي نظام ترويج كشاورزي باعث شد تا در اين كشور از سال 1990 اصلاحات و بازنگري هاي اساسي در بخش كشاورزي و به تبع آن ترويج كشاورزي ايجاد شود. در حال حاضر عمده ترين مدلهايي كه سياستمداران اين كشور براي نظام ترويج كشاورزي در نظر گرفته اند شامل چهار مدل ترويج دولتي، ‌ترويج خصوصي، ‌انجمنها و تشكلهاي كشاورزان و حالت آخر ترويج تلفيقي يا چندقطبي مي‌باشد.حالت چهارم مدل جديدي است كه شامل تركيبي از سه مدل قبل مي‌باشد. در اين كشور تمامي مراكزي كه خدمات ترويجي ارائه مي‌دهند از نظر سازماني و قانوني در قالب سه مركز سازماني تحت عناوين: 1- اتاقهاي كشاورزي 2- مركز كشاورزي استان (‌ايالت ) و 3- مشاوران ترويج خصوصي انجام وظيفه مي‌نمايند. اتاقهاي كشاورزي سازمانهاي منطقه اي بزرگي هستند كه توسط خود كشاورزان اداره مي‌شوند و معمولاً در هر استان (ايالت) بستگي به وسعت استان تعداد 1 يا 2 اتاق وجود دارد. بودجه اين مراكز توسط اعضاي آن كه كشاورزان هستند و همچنين بودجه ايالت تامين مي‌شود. وظايف اصلي اين مراكز شامل انجام تحقيقات كاربردي، ‌ آموزش و كارورزي ، نظارت و مديريت فعاليتهاي مختلف كشاورزان است. البته در هر كدام از اين مراكز يك بخش مجزا بنام ترويج وجود دارد كه فعاليتهايي شامل آموزش و مشاوره همچنين همكاري در برنامه ريزي و مديريت مزرعه را انجام مي‌دهند. مراكز كشاورزي استان كه در پيكره ‌وزارت كشاورزي وجود دارند معمولا براساس موضوعات فني كشاورزي به واحدهاي مختلف سازماندهي شده اند ( Hoffmann, 1996) اين واحد ها شامل امور حقوقي كشاورزي، ‌اقتصاد كشاورزي، ‌توليدات گياهي، ‌توليدات دامي، ‌اقتصاد خانه داري و بازاريابي است كه در هر مورد وظيفه ترويج نظارت و ارزشيابي، آموزش و مشاوره مي‌باشد . مشاوران ترويج خصوصي در آلمان از نظر سازماني به شركتهاي خصوصي گفته مي‌شود كه در ازاي ارائه خدمات آموزشي و مشاوره از مخاطبان خود هزينه دريافت مي‌كنند اين مراكز ازنظرسازماني يا كاملاً مستقل از دولت هستند يا وابسته به دولت . يكي از مراكزي كه خدمات ترويج كشاورزي در آنجا انجام مي‌شود و از نظر ساختاري با مراكز مذكور متفاوت هستند مراكزي است تحت عنوان مراكز مشاوره كه توسط خود كشاورزان تاسيس واداره مي شوند. در اين مراكز معمولاً كشاورزاني كه داراي علايق و نيازهاي مشتركي هستند يك يا چند مروج كشاورزي استخدام مي‌كنند. براي هر 15 تا 40 مزرعه يك مروج كشاورزي استخدام مي‌شود. يكي از مزاياي عمده اين مراكز درمقايسه با ترويج دولتي ارائه خدمات مورد نياز كشاورزان است زيرا مروج كشاورزي ملزم نيست كه درچهارچوب مقررات اداري دولتي عمل كند و از اين حيث مسئول پاسخگوي به دولت نيست از طرف ديگر اعضاي اين مراكز دقيقا” مروجاني را بكار مي‌گيرند كه مورد اعتماد و اطمينان خودشان است لذا كيفيت ارائه خدمات در اين مراكز بسيار بالاست (Lanz,1993).

Reza Movahedi-mehrnoosh mansouri چكيده رشد و توسعه دانش كشاورزي از يك طرف و نياز جامعه روستايي به اطلاعات به هنگام براي همسو شدن با جريان توسعه از طرف ديگر ضرورت توجه به نظام اطلاع رساني روستايي را بيش از پيش محسوس نموده است . فناوري اطلاعاتي يا به عبارتي دقيق تر فن آوري اطلاعات و ارتباطات به عنوان يك فن آوري غالب در هزاره جديد معرفي شده است . اين فناوري با افزايش فرايند مبادله اطلاعات و كاهش هزينه هاي داد وستد به عنوان وسيله اي در جهت افزايش بهره وري , كارايي , رقابت انگيزي و رشد در همه حيطه هاي فعاليت بيشتري مطرح مي باشد . فناوري اطلاعات و ارتباطات , امكانات و قابليت هاي گسترده اي را در اين زمينه براي توسعه همه جانبه جوامع شهري و روستايي فراهم مي كند . توسعه نظام اطلاع رساني در روستا استفاده از روش هاي نوين نيازمند شناسايي نظام اطلاعات غير رسمي و دلايل و بي اعتمادي آن ها به كانال هاي مختلف است . دسترسي اطلاعات ( از هر نوع و متعلق به هر مقوله اي كه باشد ) شرط اساسي و تامين ملزومات و مقدمات برنامه ريزي توسعه است . اين دسترس پذيري در گرونظام اطلاع رساني به معناي عام كلمه است . هر چند اين نظام از وحدت و هماهنگي بيشتري برخوردار باشد , احتمال دسترسي به اطلاعات مناسب و مرتبط بيشتر است . شبكه ملي دانش و اطلاعات كشاورزي با فراهم كردن دسترسي كارشناسان , پژوهشگران , سياستگزاران بخش كشاورزي و روستائيان به فناوريهاي اطلاعاتي , جريان و تعادل بين ترويج , تحقيق و توسعه روستائيان را تسهيل مي كند . هدف از تهيه اين مقاله بررسی اهميت IT و ICT در ترويج و آموزش كشاورزي و نقش آن در توسعه جوامع روستايي مي باشد و روش بدست آوردن اطلاعات مطالعه اسناد و كتب مربوطه و استفاده از اينترنت مي باشد .

امروزه از شكل هاي مختلف فناوريهاي ارتباطات و اطلاعات (ICTs) به منظور نشر اطلاعات و نوآوري ها بين كشاورزان استفاده مي شود. دراین تحقیق ميزان دسترسي و اعتماد كشاورزان به انواع مختلف (ICTs) در مبارزه با آفات ( مورد نمونه سن گندم ) مورد بررسي قرار گرفته است. تحقيق حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی است که با استفاده از روش پيمايشي انجام گرفته است. جامعه آماري تحقيق شامل كليه كشاورزاني است كه در استان همدان به كشت گندم اشتغال داشته اند و از بین آنها تعداد 203 نفر با استفاده ازروش نمونه گيري طبقه اي چند مرحله اي انتخاب شده اند. داده هاي موردنياز تحقيق از طريق پرسشنامه گردآوري و تجزيه و تحليل شده اند. در تجزيه و تحليل داده ها از آماره هاي توصيفي و تحليلي استفاده شده است. یافته های تحقیق نشان مي دهد، كشاورزان در استان همدان به منابع اطلاع رسانی نوین (کامپیوتر، روزنامه ها و مجلات الکترونیکی، بروشورهاي كشاورزي و ... ) دسترسی محدودی دارند حال آن که نهادهای سازمانی و منابع سنتی (مراکز ترويج و خدمات کشاورزی، تلويزيون، همسایگان و آشنایان، فروشندگان سموم و بذور کشاورزی و ... ) به ميزان زيادي در دسترس کشاورزان قرار دارند. همچنين بر اساس يافته هاي تحقيق دسترسي بالا به اشكالي از ICTs را نمي توان با اعتماد بالا به ان ها يكسان دانست. میزان اعتماد كشاورزان به مركز تحقيقات كشاورزي، سازمان جهادكشاورزي استان، مركز خدمات كشاورزي و مروج كشاورزي منطقه در حد خیلی زیادي است. اعتماد به ساير ابزارهاي اطلاع رساني در حد متوسط و ضعيفي است. در شرایط موجود برای ارائه اطلاعات تخصصی در خصوص آفات و بیماری های گندم به خصوص سن گندم مراکز ترويج و خدمات كشاورزي و مروجین کشاورزی که دسترسی و اعتماد کشاورزان به آن ها در حد مطلوبی است مناسب ترین گزينه ها هستند. همبستگي بين متغيرهاي مسقتل و وابسته نشان مي دهد بين سطح زير كشت گندم، ميزان توليد گندم و ميزان دسترسي و اعتماد كشاورزان به (ICTs) رابطه معني‌دار وجود دارد. همچنين بين سن كشاورزان و دسترسي و اعتماد آن ها به (ICTs) رابطه معني‌دار اما منفي وجود دارد. در ادامه پيشنهاد شده است، همزمان با توسعه آگاهانه (ICTs) پيشرفته ( اينترنت، تلفن و ... ) در روستاها از ظرفيت هاي سنتي همچون رهبران محلي، مددكاران ترويجي، راديو و تلويزيون نيز به نحو موثري استفاده شود. دكتر حشمت اله سعدی رضا موحدي

An ever-growing body of literature related to curriculum, learning and teaching for agricultural and extension education has been produced in recent years. Related to extension education, Levander (2000) surveyed 15 European to learn about curricula. She identified a comprehensive list of background theories and bodies of literature relevant to learning about extension education. The background theories included those related to adult education, business and marketing, communication, counselling, evaluation, teaching and learning, management and leadership, and field theory. In addition, she identified literature of special relevance to extension education (Table 1). Table 1. Literature critical to extension education as identified by 15 European universities Communication networks Community development Curriculum development Diffusion of innovations Empowerment Extension approaches Extension methods Extension programs Extension system management Facilitation Human resources management/development Institution building Knowledge and information systems Knowledge Management Learning, individual and social Learning organizations New information technologies Organizational development Participatory learning and action approach Participatory rural appraisal Planning of programs Research extension linkage models Rural development Rural life, human aspects Skills development Sociology of organizations Sustainable development Teaching On the other hand Acker & Grieshop(2004) conducted an analysis of content of existing undergraduate and graduate agricultural and extension education curricula at 22 public universities in the United States. They analyzed and showed agricultural and extension education curricula at 22 U.S. public universities at undergraduate level. Table 2: Undergraduate courses in the area of agricultural and extension education at 22 public U.S. universities General Area of Course Content Communication Leadership, personal and professional Teaching methods, curriculum development and materials Technical: Biotech, animals, small engines, horticulture Program planning and development Extension or industry field-based internship Student teaching experience in schools Orientation/career exploration Computer and information technology/multimedia Youth development and student organizations Foundations in agricultural education/vocational education Extension methods and organization Experiential education/supervised occupational experience Agricultural and extension education in non-formal settings International agriculture development/study abroad Current issues in agriculture and natural resources Early field-based experience Research procedures and data analysis Farm operations and management Presentation and sales strategies